W dniu 2011-03-01 08:54, Michal Kleczek pisze:
> On Mon, 28 Feb 2011 18:14:56 +0100, Paweł Kierski wrote:
>
>> W dniu 2011-02-28 16:53, A.L. pisze:
>> [...]
>>>>> Co to jest "styl zachodni"?...
>>>>
>>>> W tym wypadku - uznawanie, że bardzo wyraźnie wyartykułowane
>>>> stanowisko oznacza to, co oznacza, a nie piętnasty blef, bo ważniejsza
>>>> jest zasada "bez targowania nie ma interesów".
>>>
>>> Ale to wlasnei tak jest. Sam sie targowalem ostro pare razy
>>
>> W takim razie sprawa nie do rozstrzygnięcia, bo zależna od osobistych
>> preferencji w komunikacji i negocjacji. Dla mnie ideałem jest napisanie
>> na karteczkach: pracodawca - maksimum, pracownik - minimum. Na
>> trzy-cztery wykładamy na stół. Jak maksimum jest większe od minimum, to
>> bierzemy średnią i wpisujemy do umowy, a jak nie - rozchodzimy się do
>> swoich zajęć.
>
> Gdzies tu wyczuwam brak zrozumienia powodow, dla ktorych ludzie negocjuja
> i celow, jakie chca dzieki negocjacjom osiagnac - przeciez strony nie sa
> zainteresowane osiagnieciem kompromisu tylko maksymalizacja _swoich_
> _wlasnych_ zyskow.

Ja widzę to tak - maksymalizacja zysków jest możliwa między minimum
a maksimum. Przy rozejściu się oczekiwań transakcja nie powinna w ogóle
dość do skutku. Z drugiej strony - zbyt duże rozejście się wyjściowych
pozycji może doprowadzić do sytuacji, gdy obustronnie korzystna
transakcja nie dochodzi do skutku. Szybki przykład: minimum 1000,
maksimum 2000, wyjściowa pozycja minimum - 3000, wyjściowa pozycja
maksimum - 600. Obie strony byłyby bardzo zadowolone z 1500, ale widząc
3000:600 pukają się w czoło i rozchodzą. ("Możemy zaproponować 600.",
"Wolałbym 3000", "Pan żartuje?!", "Nie ja zacząłem.")

Problem chyba w czytelności schematu negocjacji. Przysłowiowy "arabski
bazar" to wychodzenie z pozycji 10000:100 albo i lepiej. Jeśli obie
strony wiedzą w co grają, to w końcu dadzą radę znaleźć coś między 1000
a 2000. Od takiego dowcipu jak wyżej też można zacząć.

Cóż - mam inne preferencje 8-) Tak - zależy mi jednocześnie na
maksymalizacji zysków i szybkim zakończeniu. Nie czuję funu
w targowaniu się (wolę ten czas poświęcić na realną pracę), a swoje
minimum znam. Pozostaje tylko dać znać drugiej stronie, że moje
stanowisko jest twarde z definicji i już.

Taka procedura, jak podałem wcześniej jest po prostu doprowadzeniem do
maksimum sytuacji z twardymi stanowiskami i szybkością negocjacji.

>> Wszystko inne jest dla mnie zgodnym z konwencjami i
>> "obyczajem" marnowaniem czasu.
>
> Z jakiegos jednak powodu ludzie grajac w pokera nie pokazuja swoich kart
> i blefuja. Ciekawe czy to z powodu "obyczaju"?

Odpowiednikiem tego, co chciałbym uzyskać byłby poker z jedną rundą
licytacji + wyrównanie puli do sprawdzania. Pokazywanie kart też
niekonieczne.

W negocjacjach płacowych odpowiadałoby to programowi, który sprawdza
minimum z maksimum i nie ujawnia tych wartości w przypadku fiaska. Nie
ma odkrywania kart, gdy strony nie wygrywają.

> Jesli twoim celem w negocjacjach jest jak najszybsze ich zakonczenie, to
> kazdy srednio sprawny "powazny" negocjator uzyska w negocjacjach z toba
> co zechce.

Nie uzyska nic, poniżej mojego minimum. Jasne - może się cieszyć, że
osiągnął co się dało, bo zbliżył się do mojego minimum. Tyle, że moje
minimum jest odpowiednio wysokie.

Z nieco innej beczki - rozmowy z telemarketerami kończę z reguły
w kilkanaście sekund: "Nie, dziękuję, nie jestem zainteresowany ofertą.
Do widzenia."/[czerwona słuchawka]. Nie bawi mnie przeciąganie
i wciąganie w negocjacje.

--
Paweł Kierski
n...@p...net