On 2015-12-07 21:30, M.M. wrote:
> Ale jeśli tak kategorycznie napiszesz, to dużo czytelników używających
> prostszych mechanizmów pomyśli: ojeju, wszystkie moje programy działają
> przez przypadek i zaraz padną.

Pierdyliard programow padło po migracji na 64 bity. Pierdyliard
programów padło po migracji Win<->Lin. Pierdyliar programow *własnie*
pada bo ku zdzieiwieniu wielu programatorów na Win ich kompilator zaczął
produkowac równolegle kod ARM.

To że nie padł ci jakiś hello world nie oznacza że nie ma takich
problemów w dużych aplikacjach. Są. Wiele osób na kierowniczych
stanowiskach w wielu firmach podejmowalo decyzje bazujące na
ignoranctwie, braku wyobraźni i pielegnowaniu dziadostwa.

> to myślę, że biblioteka do której linka podałeś, wymaga więcej świadomości
> chociażby ze względu na to, że dużo dzieje się w destruktorach

Nie.

, a
> klamerki nie są opcjonalne.

Nie.

> Programista zawsze powinien być świadomy
> tego co robi.

Słusznie. Świadomy nie wybierze zapisu raw nawet jesli ma napisać
następny denny program do rozliczania faktur.

> Ale nie przesadzałbym z całkowitym zakazem operowania na
> binarnych formatach.

Nie ma zakazu. Jest tylko armata z odpalony lontem wymierzona w stopę
wyłacznie z powodu ignorancji.

> Sorry, ale przyznając częściowo rację, nadal upieram się, ze foramty
> binarne nadal mają się dobrze.

Każdy format jest binarny. Problem nie lezy w tym jak zapisywać ale czy
masz kontrolę nad tym jak się zapisuje. Robiąc write na kawałki pamięci
masz wiele niewiadomych. Mam tutaj na tapecie przykład jak jakiś kretyn
zapisywał do *xmla* liczbę i niespecjalnie przejmował się little/big
endianess. Bo char* załatwia temat skuteczniej niż jakieś serializacje
dla frajerów.

To jak piszesz nawet drobne kawałki kodu niestety często oznacza rowniez
jakie decyzje podejmujesz pisząc komercyjnie.