Pan Marcin Wasilewski napisał:

>> To jeden z elementów tego rozwiązania. System bez dobrej dokumentacji
>> na wiele się nie przydaje. Z tym że Chińczycy musieli jeszcze trochę
>> poczekać -- tow. Mao odumarł nie tak dawno.
>
> Bez jaj, gdy w latach 80-tych chodziłem do podstawówki, to były
> dostępne i chińskie piórniki i chińskie gumki, jak również chińskie
> trampki,

Do śmierci Mao obowiązywała doktryna, że w Chinach samochody nie są
potrzebne (poza wyjątkami, gdy jednak są). To znaczy dygnitarzy partyjnych
wożono limuzynami, ale lud pracujący mógł przecież na rowerach. Samochody
ciężarowe też nie były mile widziane, bo na przykład na budowie można
taczkami, wtedywięcej ludi ma pracę. Więc trampki również były potrzebne.
Wszyscy się wtedy śmiali z chińskiej gospodarki.

Po śmierci Mao ogłosono plan rozwoju kraju. Też się śmiali -- bo kto
potrafi planować w tak długim okresie. A oni w tych planach napisali,
że w tym czasie staną się potęgą ekonomiczną, może największą na świecie.
Łatwo zgadnąć, że z tego śmiano się najgłośniej. Przykomnę, że tow. Mao
zmarł na kilka lat przed skonstruowaniem peceta.

> przeliczając to na dzisiejsze ceny i licząc markę jako 0,5 euro, to wtedy
> cena takiego dwukasetowego magnetofonu z radiem (popularny "jamnik")
> oscylowała wokół 8-10 marek, czyli jakieś 4-5 euro.

Na przełomie lat 80/81 miałem kontakt z Warszawskimi Zakładami Radiowymi
im. Marcina Kasprzaka. Wtedy nie było jeszcze jamników dwukasetowych,
chińskich zwłaszcza. Ale niemiecki Grundig kontraktował w ZRK
radiomagnetofony jednokasetowe. Po 7 i po 9 DEM za sztukę.

>>> Tak samo jak i chińskie trampki wyparły krajowe :)
>> Krajowe? Raczej czeskie (to niech będzie, że tuzemské).
>
> No coś ty? Polskich trampek nie pamiętasz

Została po nich nazwa -- pepegi. Od "Państwowy Przemysł Gumowy" (PPG),
co pisali na podeszwie. Ale to przede wojną było.

Jarek

--
Pewien działacz imieniem Mao
narozrabiał w Chinach niemao.
Dobrze o nim pisao
usłużne "Żenmin Żypao",
bo się bardzo tego Mao bao.